Woyzeck

Georg Büchner’in Woyzeck’i; yoksulluk, ahlak, toplum, otorite ve bilim tarafından kuşatılmış bir insanın giderek daralan dünyasına bakar. Woyzeck’in emeği, bedeni, itaati, düşünceleri sürekli bir beklentiyle karşı karşıyadır. “Her insan bir uçurumdur aslında başın döner dibine baktığın zaman. .. Büchner’in insan doğasına yönelttiği bu acımasız bakış, burada Woyzeck için bilinçli olarak kurulan bir dünyada insanı tanımlama, biçimlendirme ve kusursuzlaştırma arzusuyla buluşuyor. Daha uyumlu, daha öngörülebilir, daha denetlenebilir bir insan... ideal insan… Bu arayışın vardığı yerde tekinsiz bir ihtimal beliriyor: Özneyi insandan çekip aldığınızda geriye yalnızca nesne kalır. Woyzeck, insanı “ideal” olana yaklaştırma arzusuyla, onu özne yapan şeylerin birer birer elinden alınması arasındaki gerilimi sahneye taşıyor.