Nar-ı Bela

Gecede çığlık sesleri sarıyor köşe bucak, insanın insana zulmü yayılıyor toprağa ve damarından boşalıp kanımız yeniden filizleniyor yarına. Zulüm kursa da kalelerini yıkılacağının bilinciyle yarına taşıyoruz umudumuzu. Ne çok kırıldık, ne çok küllerimizden yeniden doğduk. Ateşten bir bela sardı yuvamızı, yurdumuzu. Ne çok yeniden yarattık kendimizi. Kerbela’da, Maraş’ta, Çorum’da, Sivas’ta ve birçok kere külümüz vücut buldu karanlığın ortasında. Hiç durmadan ışık saçarak, hiç durmadan insan diyerek…