Kamyon

Yolda kalmış bir kamyonet… Motor susmuş, umut beklemede. Kasasının yanında çaresizce bekleyen dört kişi; kiminin gözü yolda, kiminin içi dertte. Bir yanda her şeye karşı duran, yılların yükünü omuzlarına değil sözlerine taşımış iki köylü kadın… Diğer yanda bir türlü gelmeyen bir Angut; adından da belli, gecikmesi yetmezmiş gibi bir de ortalığı karıştırma potansiyeli taşıyor. E hal böyle olunca, bitmeyen dertler de tam sırasını buluyor. Gerçekleşmeyen hayaller var; yola çıkılmış ama nereye gidildiği belli değil. Amaçsızlık ise kamyonetin gölgesi gibi herkesin peşinde. Ve bütün hikâyeyi, açılmayı bekleyen dört gizemli sandık tamamlıyor — içlerinde ne olduğu kadar, açıldıklarında neleri değiştireceği de merak konusu. Mehmet Baydur’un Kamyon’u, köyden kente göç eden insanların sınıfsal farklarla yüzleştiği, çatıştığı, bazen de birbirine tutunduğu bir dünyanın hikâyesini anlatıyor. Eski görünen ama hâlâ capcanlı kalan bir konu: bekleyiş, umut, hayal kırıklığı ve insanın kendini yolda bulma çabası. Bir kamyonet arızalanabilir… Ama insanlar arızalanmış hayatlarıyla bile bir şekilde birbirlerini taşırlar. Kamyon, tam da bunu hatırlatıyor.