Bu Benim Çantam, Bu Benim

Nur, hayatını yıllardır kendi kurduğu sıkı bir düzenin içinde sürdüren bir akademisyen. Elleri temiz olmalı, eşyalar yerli yerinde durmalı, gün mümkün olduğunca şaşmamalı. İnsanlarla arasında da benzer bir mesafe var. Kurallardan ördüğü duvarları herkesi dışarıda tutuyor. Zor, yorucu, uzaktan bakınca tuhaf bir hayat belki; ama Nur’un alıştığı düzen bu. Ta ki Burhaniye’de, takıntılarından kurtulmak umuduyla gittiği bir hoca ona tuhaf bir şey söyleyene kadar: İyileşmesi için çantasının çalınması gerekiyor. Nur hocaya önce inanmıyor. Sonra deniyor. İstanbul’un kalabalığına karışıyor; meydanlarda, vapurlarda, metrolarda çantasını çalacak birini arıyor. Çanta bir türlü gitmiyor ama Nur’un yıllardır değişmez sandığı başka şeyler yerinden oynamaya başlıyor. Ellerini daha az yıkıyor, eve daha geç dönüyor, bilmediği sokaklara giriyor, yıllardır uzak durduğu yemekleri yiyor. Bedeniyle, şehirle ve insanlarla arasındaki mesafe yeniden kuruluyor. Ama takıntı ortadan kaybolmuyor; yalnızca nesnesi değişiyor. Başta Nur’un iyileşmesinin koşulu olan çanta, giderek hayatının merkezine yerleşiyor. Ve bir noktadan sonra çantanın gidip gitmemesi önemini yitiriyor. Asıl mesele, o giderse Nur’dan geriye ne kalacağı oluyor.