Ayaklarımı Kaybedersem Dururum

‘’HER UNUTTUĞUMDA ÖLDÜM, HEP UNUTAMADIĞIMLA YAŞIYORUM’’ Unutmak ve hatırlamak kavramlarından yola çıkılarak, hakikatin peşine düşülen bir yolculuk. Ömür, doğumdan bugüne kadarsa hatıra neden onun kadar canlı değil? ‘’Tavukların da hatırası var ama o da insana mahsus. Her şey yok olunca ne biriktirecek bilinç?’’ Mitolojik öğelerin metaforlara dönüştürüldüğü, kısa hikâyelerin art arda sıraladığı bu metinde; Ali, hikâyelerin arasındaki bağlamların bedensel arayışına düşüyor. Mekânların imge yoluyla aktarıldığı yolculukta var olan her öğe sorgulanıyor ve ‘’gerçeklik’’ kavramının sınırları araştırılıyor. Hatırlamaya çalışan, hatırlarken saçmalayan, saçmalarken gerçeğe yaklaşan, yaklaştıkça korkan, korktukça da uzaklaşan ve nihayetinde yok olan Ali; gerçek hatıralarının peşine düşüyor ve durmadan anlatıyor. ‘’ Düşünceler soğuk, bir yılbaşı günü çatılardan aşağı doğru akıyor zaman. Sokak lambaları sabit, ışığı olmayan bir gülümsemesi var herkesin bu rengârenk gökyüzünün altında. Oysa bir kelime yeter özgürlük için.’’