O Zaman Küs Ölene Kadar

Aynı mezarlık. İki farklı zaman. İki kardeş.

Bir sahnede onlar henüz on yaşında iki çocuktur; evin kedisini kaybetmişlerdir. Diğer sahnede ise yirmili yaşlarının sonunda, bu kez babalarını uğurlamışlardır. Birbirinden bağımsız gibi görünen bu iki hikaye, aslında aynı gerçeği farklı yüzlerle anlatır: Kayıp karşısında insan, en çok yanındakine tutunur.

Sürekli didişen, birbirini seven ama bunu pek de iyi ifade edemeyen bu iki kardeş; yasın tam ortasında birbirlerinin en büyük destekçisi olurlar. Oyun, çocukluk ve yetişkinlik arasında keskin geçişlerle gidip gelirken izleyiciyi hem güldürür hem duygulandırır.

Küçük kardeşin son çaresi olarak fırlattığı o cümle — "O zaman küs ölene kadar!" — aslında her şeyi özetler: Bu ikisi hiçbir zaman gerçekten küs kalamaz. Çünkü kardeşlik, tartışmaların arasında büyür; ve bazı bağlar, ne kadar gerilirse gerilsin kopmaz.