Darmadağın Anılarımın Ortasındayım

Bir hafızanın içinde dolaşmak gibi... Başta her şey oyun gibidir. Gülüşler, küçük telaşlar, sıradan anlar... Ama sonra bir şey olur; perde kapanmaz, sadece iç dünyada bir ışık söner. Kelimelerin yerini beden alır, sessizliğin sesi büyür. Kahkahanın altına saklanan bir sızı, yüzeye çıkmak ister. Gerçekle hayalin çizgisi bulanıklaşır; çocukluk anılarıyla yetişkinliğin ağırlığı iç içe geçer. Bazen hatırlamak bir ceza gibidir, bazen tek kurtuluş. Ve insan, sonunda anlar; bazı şeyler sadece unutulduğunda değil, hatırlandığında da acıtır.