Artiz

29 yaşındaki “Zekeriya Bir” adlı genç adamın hayattaki en büyük hayali ünlü bir aktör olmaktır. Zekeriya, bu hayaline bir de “en iyi oyuncu” olma motivasyonu ekler ve yola çıkar. Bu yolda farklı metotlara dair eğitimler alır. Aldığı eğitimlerden biri ilgisini çeker. Ve yolculuğunun vasıtası bu yöntemle kurduğu o cümle olacaktır: “Travmalarımla ne kadar yüzleşirsem o kadar gerçek bir aktöre dönüşeceğim.” Fakat işler beklediği gibi gitmez. Travmaların ve aktörlükteki gerçeklik arayışının arasında sıkışan Zekeriya, bu sırada deneme çekimlerine de girer ancak başarısız olur. Başarısız oldukça travmalarını derinleştirmeye hatta yeni travmalar edinmeye karar verir. Bu arayışı takıntılı bir kısır döngüye dönüşür ve tek bir sonuca odaklandıkça hayatı kaçırmaya başlar. Genç adamın bu trajikomik yolculuğunun sonunda geriye tek bir cümle kalır: “Bütün bu olanların benim ışıklı ayakkabımla ne ilgisi var?”