ÇİÇU

“İnsanın hiç olmazsa kavga edecek bir kimsesi olmalı, kavga bile birer mutluluk.’’ İstanbul’un eski bir apartman dairesinde, kendi kurduğu dünyanın sınırları içinde yaşamaya çalışan yalnız bir adamın hikâyesi, insanın sevilme, anlaşılma ve bir başkasına ait olma ihtiyacını bütün çıplaklığıyla gözler önüne serer. Dış dünyayla bağları giderek zayıflayan Adam, eşyalarına hayat verir, hayali ilişkiler kurar ve Çiçu adını verdiği sevgilisiyle kendine ait bir yaşam yaratır. Ancak yalnızlığından kurtulmak için attığı her adım, onu kendi iç dünyasının daha derin bir çıkmazına sürükler. Gerçek ile hayalin, sevgi ile alışkanlığın, özgürlük ile tutsaklığın birbirine karıştığı bu dünyada, insanın en büyük korkusunun tek başına kalmak mı, yoksa bir başkasıyla birlikteyken de yalnız hissetmek mi olduğu sorusu giderek derinleşir. “İnsan bazen yalnızlıktan değil, yalnızlığını paylaşacak birini bulamamaktan yorulur.” Aziz Nesin’in keskin gözlem gücünü, toplumsal mizahını ve insana özgü çelişkileri sahneye taşıyan ‘’ÇİÇU’’ yalnızlığı yalnızca bir insanın yaşadığı durum olarak değil, kendi ellerimizle inşa ettiğimiz görünmez bir kafes olarak ele alır; sevilmek ile anlaşılmak, birine sahip olmak ile birine gerçekten dokunabilmek arasındaki kırılgan çizgide, insanın kendi yalnızlığıyla verdiği mücadeleyi trajikomik bir anlatımla görünür kılar.