İki pandomim oyuncusu sessiz bir mekânda karşı karşıya gelir. Diyalogları kelimelerden değil, jestlerden, duraklamalardan ve beden dilinden oluşur. Beklemek bir oyuna, oyun ise umutsuz bir arayışa dönüşür. Bu performans, Samuel Beckett'in Godot'yu Beklerken adlı eserinin yeni bir plastik yorumudur: Estragon ve Vladimir yerine iki isimsiz pandomim oyuncusunun hikayesi. Burada eylem konuşmaya, sessizlik ise bir çığlığa dönüşür.
Performans, zaman, umut ve insan bekleme halinin sonsuzluğu hakkında şiirsel bir plastik sahnedir.